تساوی پاس و یا به عبارتی بهتر شكست پاس مقابل العین حاصل تفكراتی بود كه بسیاری از آن حمایت می كردند و معتقد بودند باید برای تیم ملی فوتبل ایران كه به لطف زحمات برانكو به جام جهانی راه یافته است، دنیزلی را استخدام بكنیم تا در جام جهانی بازی زیبا و تماشاگر پسندی را ارائه كنیم و جهانیان از زیبا بازی كردن تیم ملی ایران مشعوف شوند.
ابتدا باید دو كلمه را در قاموس فوتبال تعریف كرد تا در ادامه به نتیجه گیری و جمع بندی رسید.
هوادار: شخصی كه یك تیم را دوست دارد و برایش بازی با هر كیفیتی اهمیت ندارد و مهم برای او نتیجه است و در صورت شكست حتی با بازی زیبا، ناراحت و مغموم می شود.
تماشاگر: کسی که نتیجه ی بازی برایش اهمیت ندارد و طرفدار بازی زیباست. معمولاً تیم مورد علاقه ای ندارد تا از شکست آن ناراحت شود و فوتبال را به عنوان یک سرگرمی نگاه می کند.
این دو تعریفی است كه عامه آن را قبول دارند و می توان بر اساس تفكرات افراد آنها را به یكی از این دو دسته متعلق دانست.
باید نكته ای را در نظر داشت كه بازی زیبا همیشه با نتایج خوب همراه نمی گردد. بازی عصر دیروز پاس - العین در استادیوم دستگردی تفاوت بازی نتیجه گرا و زیبا و تماشاگرپسند( و نه هوادار پسند)را به همگان ارائه داد.
سكانس اول:
پاس - العین
پاس كه با تساوی بدون گل هم به مرحله ی نیمه نهایی قدم می گذاشت، به درستی در نیمه ی اول بازی تیم العین را مورد هجوم قرار داد تا توانست یك گل به ثمر برساند. در ابتدای نیمه ی دوم هم با تكیه بر نبوغ ذاتی برهانی كه حالا نقطه ضعف خود یعنی زدن ضربات آخر را هم برطرف كرده است به گل رسید. اما بعد از این گل بود كه العینی ها حملات خود را بیشتر كردند و به واسطه ی همین حملات بی محابا، خط دفاعی آنها این فرصت را در اختیار پاسی ها قرار می داد تا گلهای بیشتری را به ثمر برسانند. بر پایه ی همین اتفاق، به نوعی می توان پاس را حریص زدن گلهای بیشتر دانست و همین شد كه روی كمبود تعداد نفرات دفاعی و اشتباه فاحش محمد نصرتی(كه در چند ماه اخیر برای او تبدیل به عادت شده) العین به پنالتی و بعد از آن به گل رسید كه مجدداْ پاس برای ایجاد حاشیه ی امنیت دست به حمله زد كه خیلی زود توسط ترائوره به خواسته ی خود رسید. بعد از این بود كه باز هم سناریوی زمان 2-0 پیش بودن پاس تكرار شد با این تفاوت كه دقایق بیشتری از بازی گذشته بود و مسلماْ بازیكنان پاس كه از ابتدا دوندگی زیادی داشتند خسته شده بودند. در برگشتها بارها ملاحظه كردیم كه آنان جا می ماندند و هادی شكوری انرژی این را نداشت تا زیر پای هلال سعید تكل بزند تا مانع از گل دوم العینی ها شود. گل سوم هم نیز روی اشتباه فاحش نیما نكیسا(كه شاید بتوان گفت تنها اشتباه او بود) به ثمر رسید.
حالا این شرایط را در نظر بگیرید با شرایط بازی ایران - بحرین در آزادی.
سكانس دوم:
ایران- بحرین
بی شک کسب عنوان چهارمی توسط بحرین در جام ملتهای آسیا نشان می دهد که بحرین می توانست برای ما مشکل ساز شود چنانکه ۳ سال پیش به جهت تفکر غالب بر قالب تیم بلاژویچ که طی آن بازی زیبا بر نتیجه ارجح شمرده می شد به مشکل بر خوردیم.
اما این بار در برابر بحرین تیم ملی ایران از ابتدای بازی شروع به حملات فراوانی كرد كه حاصل آن تهدید دروازه ی بحرین توسط نصرتی،نكونام،زندی،هاشمیان،دایی،كریمی و مهدوی كیا بود و پس از آن حملات تیم ایران فروكش كرد تا به تجدید قوا بپردازند و البته ایران بازی را در اختیار داشت و دستور مربیان مبنی بر حفظ توپ را به خوبی بازیكنان رعایت می كردند. در ابتدای نیمه ی دوم نیز حملات ادامه پیدا كرد ولی این بار خیلی زود توسط نصرتی به نتیجه رسیدیم و 1-0 پیش افتادیم.
كاملاْ واضح بود كه با این دو نتیجه (0-0 و 1-0) به جام جهانی صعود می كردیم، ولی از آنجا كه هر گاه برای تساوی به میدان رفتیم بازی را واگذار كردیم، دستور برانكو ایجاد فشار تا رسیدن به گل اول بود كه با به دست آوردن این گل با ارزش، تیم ایران خیلی زود تصمیم به در اختیار داشتن بازی گرفت و بیشتر بازی را در میانه ی زمین دنبال كرد.
مسلماْ آن زمان و بعد از پایان بازی در كنفرانس مطبوعاتی به این روش بازی انتقاد شد ولی تنها چیزی كه برای ما و برانكو مهم بود، رسیدن به جام جهانی بود كه با هوش تدبیر برانكو به دست آمد.
سكانس سوم:
مقایسه
از مقایسه ی این دو روند در میابیم هر دو تیم ایرانی این دو ماجرا تقریباْ در شرایطی مشابه قرار داشتند و تنها تفاوت آنها طرز تفكر مربیان دو تیم بود. تفكری كه در یك سوی آن دنیزلی و پاس قرار داشتند كه با بازی تماشاگر پسندشان كه الزاماْ همیشه نتیجه را به دست نمی آورد حضور داشت و در سوی دیگر تفكر برانكو كه بیشتر هوادار پسند است تا تماشاگر پسند. تفكری كه اغلب نتیجه را به دست می آورد هر چند بازی تماشاگر پسندی را ارائه نكند.
روشی كه مسلماْ مطمئن تر است. برانكو بعد از زدن گل اول این نكته را دریافت كه بحرین آمادگی پذیرش گلهای بیشتری را دارد ولی قناعت كرد و بازی را در اختیار گرفت تا آنگونه كه مطابق میل اوست به پیش ببرد و حال آنكه در شرایطی مشابه دنیزلی ترجیح داد گلهای بیشتری را به ثمر برساند كه نتیجه ی این تفكر باز شدن خط دفاعی و كم شدن انرژی بازیكنان و در نتیجه تساوی پر گل(كه تفاوتی با شكست نداشت) حاصل شد.
با این شرایط و مثال به عینه كه مشاهده كردیم، متوجه شدیم كه دلیل نتیجه گرا بازی كردن و حساب شده بازی كردن تیم برانكو حتی مقابل حریفانی مثل كره شمالی و بحرین چه بود !
مسلماْ یك تماشاگر فقط برای سرگرمی فوتبال را تماشا می كند و به طور مثال نتیحه ی بازی رئال مادرید - آ.ث. میلان برایش اهمیت چندانی ندارد ولی برای او نتیجه ی بازی ایران - بحرین یا ایران - برزیل اهمیت دارد و خواهان تساوی یا حتی پیروزی ایران در مقابل همین تیمهای درجه ی 1 به هر كیفیتی است.
انتقاداتی كه این روزها از تیم برانكو می شود مبنی بر زیبا بازی نكردن تیم ملی، هر چند به ظاهر درست می آید ولی این انتقادات از دیدگاه تماشاگران درست است و نه هواداران !!
هوادار فقط و تنها فقط برایش نتیجه مهم است كه تیم برانكو به خوبی از آن بر می آید و نیازی نیست تا حتماْ زیبا بازی كنید تا نتیجه را به دست آورید.
عاقبت زیبا بازی كردن و حساب شده بازی كردن را به طور كامل مشاهده كردیم.
باید پتانسیل و ظرفیت موجود را بدانیم و متوجه باشیم تیم ملی ایران در مقابل تیمهایی نظیر برزیل،آرژانتین،فرانسه،اسپانیا،پرتغال و حتی آلمان و ایتالیا اگر بنا باشد زیبا بازی كند، شاید سرنوشتی بهتر از عربستان 2002 نصیب ما نشود.
نوشته شده در شنبه 2 مهر 1384 و ساعت 02:09 ق.ظ توسط : Kourosh
نظر ها (13) || [لینك مطلب] ||[ بازگشت به
بالا ] || [ادامه ی مطلب ...]
سایت اختصاصی رقابتهای جام جهانی پدیدههای احتمالی رقابتهای جام جهانی را به صورت قارهای معرفی كرد كه در این میان نام حسین كعبی بازیكن میانی تیم ملی كشورمان نیز دیده میشود. 
ید جلالی
