مقالهنویس ایرلندی گاردین:
«تركیه جو دلهرهآوری دارد اما، این در برابر جو تهران هیچ چیز نیست!»
این هفته دیدارهای سرنوشتساز پلی آف جام جهانی 2006 برگزار میشود.
نیال كویین، ستارهی پیشین تیم ملی ایرلند كه خودش دیدار Play off جام جهانی 2002 برابر ایران را تجربه كرده است، در مقالهی امروز گاردین دربارهی این دیدارهای سرنوشتساز نوشته است.
جهنم ورزشگاه آزادی هنوز از خاطرهی كویین نرفته است!
در زیر مقالهی مرد بلند قامت ایرلند آمده است:
برای خیلیها شاید این هفتهی كاذبی باشد. انگلستان به جام جهانی رسیده است اما، هیچ یك از ملتهای هم خانواده حتی به دیدارهای play off هم نرسیدهاند، چه احساس متفاوتی وجود میداشت اگر اسكاتلند و یكی از تیمهای ایرلند یا ولز در گروه خود دوم میشدند. اگر این سه تیم ملی به دیدارهای play off میرسیدند میتوانستم بگویم كه هیچ هفتهای مانند این وجود نداشت.
مردم این دیدارهای پلی آف را با نبردهای جام حذفی انگلستان همسنگ میدانند؛ بردن یا نابود شدن.
میتوانم به شما اطمینان بدهم این بازیها مانند رقابتهای جام حذفی نیستند. فردا كه سوییس میزبان تركیه است باید بگویم هر دو تیم سنگینی یك ملت را بر روی شانههایشان احساس میكنند و این كار بسیار بزرگی است.
یك نبرد كلاسیك جام حذفی البته با عامل «دیوید» و «گلیاث» رویایی است اما، هنگامی كه كشورها یكدیگر را در دیدارهای پلی آف ملاقات میكنند به طور كلی در مرحلهی انتخابی رضایت بخش بودهاند و در سطح قابل مقایسهای قرار دارند.
آنچه آنها را از رقابتهای جام حذفی متمایز میكند فشار انتظارهای یك ملت است، هر بازیكن كه وارد میدان میشود میداند كوچكترین اشتباه یا یك گل، لكهی پاك نشدنی بر تاریخ ورزش آن كشور به جا میگذارد. جاهایی مانند تركیه فوتبال ورزش بینظیری است. این بازیها بخشی از زندگی و گفتوگوهای روزمرهی تركها است و نتیجه به چگونگی نگاه این كشور به خودش تاثیر دارد. خیابانها خالی میشوند. تركیه میداند بهای شكستهایی مانند باختن به لتونی چه بهایی دارد. نگرانی و تشویش پیامد ناكامی است.
در این شرایط فوتبال نقشی بیشتر در عزت ملی دارد.
برای جمهوری ایرلند راهیابیمان به عنوان یك كشور به مرحلهی نهایی رقابتهای جام جهانی بخشی از بیشتر شدن اعتماد به نفسمان به عنوان یك كشور نوین اروپایی بود. اما، شكستها هم انتظار ما را میكشیدند. هرگز فراموش نمیكنم نوامبر 1999 چگونه در لنس داون رد برابر تركیه در محلی دور افتاده تساوی یك بر یك را به دست آوردیم و در دیدار برگشت با تساوی بدون گل به یورو 2000 نرسیدیم.
به جای بازی در استانبول تركها بازی برگشت را به بورسا منتقل كردند. یك هواپیما، یك اتوبوس، قایق فرسوده و یك اتوبوس دیگر طول كشید تا به آن ورزشگاه رسیدیم. زمین تمرین مزخرف بود. ورزشگاه بورسا هم تعریف بهتری نداشت. تركها میگفتند:« به جهنم خوش آمدید.»
اعتماد به نفس تركها از دیدارهای پلی آف بسیار بیشتر شده است. آنها در مرحلهی نیمه نهایی جام جهانی برابر برزیل ایستادند. البته پس از آن دیدار در ژاپن همه چیز آن گونه كه تركها میخواستند پیش نرفت. اما، شوك شكست برابر لتونی انگیزهی آنها را برای به زانو درآوردن سوییس در دیدار پلی آف بیشتر كرده است.
سوییس بالاتر از ایرلند در گروه خود ایستاد اما هنوز باور دارم نفر به نفر سر تر از آنها بودیم. اگر ما فردا برابر تركیه به میدان میرفتیم فكر میكنیم كه شانس بهتری برای شكست دادن آنها داشتیم. چرا كه پیشتر نشان دادیم كه در چنین دیدارهای پلی آف چه ویژگیهایی داریم.
فشار در دیدار برابر تركیه هر چه باشد بیشتر از آنچه كه ما تجربه كردیم نیست!
بدون پذیرفتن شكست برابر تركیه (1999)، بلژیك (1997) و پیش از این دو هلند (1995) نمیدانستیم كه چگونه باید ایران را در سال 2001 شكست دهیم.
اهمیت دقت در زدن ضربات آخر در بازی رفت پلی آف ما را در جایگاه خوبی قرار داد. تركیه و بلژیك دوبلین را با تساوی یك بر یك ترك كرده بودند.
ما ایران را در خانه دو بر صفر شكست دادیم. یان هارد و رابی كین گل زدند سپس بدون روی كین، كاپیتانمان برای دیدار برگشت به تهران سفر كردیم. احساس میكردیم كه آن ضربات دقیق به اندازهی كافی ما را در خانهی میزبان حفظ خواهند كرد و همین طور هم شد. اما ایران فرصتهای فراوانی را از دست داد و سرانجام در دقیقهی 90 به گل رسید. اگر ایران در دوبلین یك گل میزد اكنون آنها به جام جهانی رفته بودند.
مطمئن هستم اگر این نخستین تجربهی پلی آف ما بود هرگز برابر ایران موفق نمیشدیم.
تركیه جو دلهرهآوری دارد اما، این در برابر جو تهران هیچ چیز نیست!
این كه خیابانی در تهران به نام بابی ساندز بود ما را شوكه كرد اما هیچ چیزی را نمیتوان با ورزشگاه این شهر مقایسه كرد. مسوول لباس ما مانند همیشه چند ساعت زودتر به استادیوم رفت تا لباسها و وسایل پزشكی را آماده كند. او خبر دلهرهآوری را برای ما آورد؛ 110 هزار نفر به ورزشگاه رفتند و به طور كامل آن را پر كردند. او به ما گفت كه در بعضی از قسمتهای ورزشگاه آتش هم روشن كردند. صدای این تماشاگران غیر طبیعی بود.
غیر طبیعی بودن بهترین شیوه برای جمعبندی این هفتهها است. آرزو داشتم ما هم بار دیگر درگیر این دیدارهای پلی آف میشد
نوشته شده در شنبه 21 آبان 1384 و ساعت 01:11 ق.ظ توسط : Kourosh
نظر ها (13) || [لینك مطلب] ||[ بازگشت به
بالا ] || [ادامه ی مطلب ...]
تبلیغات 
